Gołąb skalny
Uzależnienia Od gołębia skalnego pochodzą wszystkie rasy gołębi domowych. Żyje dziko wokół Morza Śródziemnego, w Anglii i południowej Azji, zawsze z dala od ludzi. Gołąb skalny z południowej Europy różni się od podobnego do niego siniaka jedynie białym kuprem. Środowisko: Gniazduje w skałach i ruinach, nigdy w dziuplach drzew, jak zamieszkujący lasy siniak. Gołębie miejskie to zdziczałe gołębie domowe, które z czasem powracają do pierwotnego trybu życia. Zamieszkują dzisiaj wszystkie większe miasta. Lęgi: Głos i sposób zachowania są prawie jednakowe u dzikiego gołębia skalnego i gołębia miejskiego. W czasie lotów tokowych gołębie trzymają ukośnie uniesione w górę skrzydła i wykonują „taniec\" godowy na ziemi: drepczą z wypiętą i napuszoną piersią, kłaniają się gołębicy i gruchają głośno. Gołębica buduje skromniutkie gniazdo w niszy muru; wysiadują oboje partnerzy, samiec regularnie w godzinach południowych. Po około 17 dniach wykluwają się dwa pisklęta, bardzo niedołężne; muszą być ogrzewane przez tydzień lub dwa, zależnie od pogody. Oboje rodzice karmią je w pierwszym tygodniu mleczkiem z wola, potem coraz częściej rozmiękczonymi nasionami. Małżeństwo pary gołębi trwa całe życie. Pożywienie: Ziarno i nasiona. Ponieważ to pożywienie przeważnie nie ma smaku, młode gołębie nie potrafią rozpoznać, co nadaje się do jedzenia, a co nie. Na świeżo zasianych polach chmary gołębi są utrapieniem rolników. Inne informacje: Gołębia umiejętność odnajdywania drogi do gniazda jest słynna; jest to cecha odziedziczona po ich dzikich przodkach, którą wykorzystano w hodowli gołębi pocztowych. calling card
